Kapot van spijt

Meisje
12 Dec, 2008 23:39

4 jaar geleden raakte ik zwanger ondanks de pil, ik was toen niet in staat alleen een kind op te voeden en mijn partner wou geen kinderen dus ik had vrij weinig keuze (tenminste, zo ervaarde ik dit). In mijn eentje heb ik alles in werking gezet en een abortus ondergaan. Mijn vriend ging niet eens mee of was bij me ervoor of erna.

Ik heb hier ontzettend veel last van gekregen, heeeel erg veel spijt en verdriet, het was ondragelijk.

Sinds een paar maanden kon ik beter omgaan met mijn kinderwens, zwangere vrouwen, babies en alles wat erbij hoort en wat gebeurd er.. juist:

ZWANGER. Altijd condooms gebruikt en voor zover ik wist is daar nooit iets mis mee gegaan. De ‘vader’ kende ik pas een paar maanden en ik wist al wel dat hij en ik niet voor altijd samen zouden blijven. Hij liet mij geen keuze et voila, een tweede abortus geschiedde twee dagen geleden.

Ik voel me ZO dom, ik heb niet genoeg nagedacht, wou alleen maar zijn leven niet verpesten (zoals hij dit zelf zei) en ga nu helemaal kapot van spijt, pijn, verdriet en verlangen naar zwanger zijn en kindjes krijgen..

En van niemand begrip of steun. Ik moet maar relativeren, had ik maar niet zo stom moeten zijn, ik moet maar sterk zijn. Maar ik ga hier bijna aan onderdoor. Ik praat erover bij het GGZ, slik kalmeringstabletten en zoek afleiding maar het lijkt allemaal niets uit te maken….

Hoe heb jij met je abortus leren leven? Ik vrees dat ik de tweede abortus nooit een plek kan geven en ik ben ook zo vreselijk bang dat als ik eindelijk gewenst (voor mij waren beiden kindjes gewenst maar voor de vaders niet) zwanger ben ik niet meer kan genieten…. :'(

Bewerkt 15 Feb, 2010 20:30
Linda
13 Dec, 2008 00:20

Lieve meisje,

Wat naar voor je dat je er zoveel spijt van hebt!! Ik troost mezelf met de gedachten dat dit gewoon niet de tijd is voor een kindje: Net een pijnlijke scheiding met mijn man, geen huis, nog niet afgestudeerd.. Er komt vast een andere, beter tijd voor jou om een kindje te krijgen. Juist omdat het dan niet samen komt met zoveel zorgen en je er helemaal onbezorgd van kan genieten!

Probeer je niet teveel aan te trekken van andere mensen (en echt, ik weet hoe moeilijk dat is, zo niet onmogelijk!!) Het is zo makkelijk om altijd naar anderen te wijzen en te veroordelen!! En het erge is nog dat je het zelf gaat geloven. Dat je ook tegen jezelf gaat zeggen, had ik maar niet zo dom moeten zijn. Dat moet je dus niet doen!! Iedereen maakt fouten. Zij die zonder zonde zijt werpe de eerste steen (ofzo :)) Dingen gaan nu eenmaal niet altijd zoals je zou willen dat ze gaan. Probeer het jezelf niet te moeilijk te maken. Je hebt gehandeld met oprechte bedoelingen, dat kun je jezelf niet verwijten. Daarnaast ben je totaal overdonderd als je hoort dat je zwanger bent. Als de vader er dan ook nog op tegen is, is het heel moeilijk om de juiste keus te maken. Jij hebt gedaan waarvan je op dat moment dacht dat het het beste was. Daarom is het ook goed. Jouw tijd komt nog wel, echt waar!!

Sterkte!!

xx

Meisje
13 Dec, 2008 00:26

Mijn tijd komt ook nog wel maar WAAROM niet nu?!

Steeds heb ik maar tegen mijn buik gezegd dat mijn kindje een moeder en een vader gun en dat het gewenst moet zijn en dat het me zo spijt..

Tegen mezelf zeg ik maar steeds dat mijn tijd nog wel komt inderdaad. Maar het wachten lijkt haast onmogelijk te worden, ik heb altijd al zo´n sterke kinderwens gehad en het wordt alleen maar erger.

Dankjewel voor je fijne reactie, echt het is ZO prettig om eens deze reactie te krijgen ipv al die oordelen..

Liefs

eva
13 Dec, 2008 00:26

lief meisje,

wat ontzettend vervelend en verdrietig voor je. Jij hebt 4 jaar geleden een hele moeilijke keus gemaakt, waarschijnlijk de meest moeilijk van je leven. Op dat moment koos je ervoor en had je goede redenen, anders had je het niet gedaan. je hebt gedaan wat goed was in jouw toenmalige situatie. Dat je achteraf spijt en verdriet hebt is toch niet zo gek? het is niet niets en als het anders had gekund had je het vast anders gedaan, Dat je ‘vriend’ niet mee is gegaan en je geen steun heeft geboden, maakt de situatie natuurlijk niet makkelijker. Ik kan me heel goed voorstellen dat je daar een enorme pijn en verdriet van voelt.

lief meisje, nu een tweede abortus. Vreselijk, je had gedacht dat je dat nooit meer mee hoefde te maken. Dat woordje ‘vreselijk’ bedoel ik dus alleen in de zin van wat vreselijk vóór jou. Jij hebt daar toch niet om gevraagd, natuurlijk heb je sex, je doet het veilig en denkt dat het allemaal goed is gegaan, logisch dat je dan niet elke keer daarna een morning after pil gaat halen. Dat jouw vriend je geen keuze laat, daar maak ik geen woorden aan vuil. Op een of andere manier heb je op dat moment geluisterd naar wat hij zei, of je dat in de volle overtuiging deed weet ik niet, maar je hebt er vast goed over nagedacht. Die keus is achteraf gezien heel moeilijk en verdrietig voor je, maar achteraf is alles natuurlijk heel makkelijk te bekijken, nietwaar? Ik weet zeker dat jij -als je de juiste man treft- zwanger wordt en hele leuke kindjes krijgt. Je kunt zwanger worden, dus als je straks de ‘juiste man’ hebt ben je extra blij met een kindje in je buik.

Wat moeilijk voor je dat je omgeving je gevoel niet snapt, ze hebben het vast nooit zelf meegemaakt. Natuurlijk hoef je niet te ‘relativeren’ en mag je verdrietig zijn en ‘spijt’ hebben, pas wel op dat je jezelf hier niet in verliest. ik snap heel goed dat je je nu zwaar ******* voelt. Is logiscch, wat goed dat je hulp hebt gezocht en krijgt! Natuurlijk verandert dat niet in een keer je gevoel en je verdriet, maar praten helpt, ook je berichtje hier en misschien de reacties die je krijgt. Hier wordt je in ieder geval wel begrepen, dat weet ik zeker.

Iedereen gaat met de abortus op een andere manier om denk ik, maar ik denk eerlijk gezegd dat jij niet zo hard voor jezelf moet zijn en je jezelf moet gunnen je (tweede) abortus een plek te geven. dat hoeft niet nu, maar uiteindelijk wel. Alleen dan kun je verder met je toekomst. En juist genieten van een gewenste zwangerschap. De ‘kindjes’ zijn dan misschien geen kindjes geworden, maar jij zegt zelf dat ze wat jou betreft welkom waren geweest, dan zitten ze toch in je hart? daar zullen ze altijd blijven :)

heel veel sterkte en een lieve knuffel van mij!

Meisje
13 Dec, 2008 00:34

He Eva, dankjewel voor je lieve reactie.

Het probleem is een beetje dat ik het gevoel heb dat ik geen keuze had. Die had ik wel maar dat kon ik me beide keren niet beseffen.

Eerste abortus kon ik mezelf troosten met dat het beter was, al was het alleen maar om niet mijn leven lang aan zo´n hufter van een vent vast te zitten en omdat ik het zelf echt nog niet aankon maar nu was de vent geen hufter en kan ik het denk ik aan. Maar hij niet en het was geen optie. Ik kon het ook gewoon niet bevatten, dat er een mens op de wereld was die letterlijk het leven uit me ging zuigen. Ik kon niet bevatten dat er iemand was die mij mijn kindje ging afpakken en vandaag is daar ineens het besef; dit is 2 dagen geleden gebeurd..

Ik was altijd zo hard en oordelend als ik hoorde dat er vrouwen zijn die meerdere malen een abortus ondergaan en zelfs daar voel ik me nu schuldig over.

Ik ben écht zorgvuldig geweest met voorbehoedsmiddelen dus dit had echt niet mogen gebeuren.. Heb nu een spiraaltje en als ik ooit weer seks heb gebruik ik daar condooms bij maar dan nog zal ik altijd bang blijven..

eva
13 Dec, 2008 00:41

he meisje

je bent echt niet de enige, ook niet de enige bij wie dit gebeurt.

Oordelen is altijd heel makkelijk als je zelf niet in de situatie zit,

ik heb ook wel eens dingen gezegd en gedaan waar ik achteraf anders over denk.

dat je nu extra extra voorzichtig bent met voorbeh. midd. snap ik ook,

maar lieve schat het is niet jouw ‘fout’ je hebt niet altijd de controle over de dingen die er gebeuren, hoe graag je dat ook zou willen. Probeer voor jezelf eens goed op papier te zetten waarom je wel gekozen hebt voor je abortus, dat heb je met een reden gedaan. Kijk naar je situatie over nu en 5 jaar, geen vader in de buurt jij met je kind, de vader van het kind zei duidelijk: ik wil het niet, is dat wat je ana je kindje wil vertellen? ik vind dat een kind recht heeft op een vader en een moeder, uitzonderingen daargelaten. ik kan je nog wel hele lange reacties blijven schrijven, maar mijn punt is en blijft achteraf kun je altijd anders denken en spijt hebben, maar het verandert niets. Dat klinkt nu heel hard, zo is het niet bedoeld, maar hoe langer jij jezelf ‘kwelt’ hoe moeilijker het voor je is en blijft. Snap je?

Meisje
13 Dec, 2008 00:46

dat is ook precies de reden waarom ik toch een abortus heb laten doen. ik vind ook dat kindjes twee ouders verdienen en door beiden gewenst moet zijn. en ik vind ook dat ik beter en meer verdiend heb na alle ellende met de eerste zwangerschap dan in mijn eentje op mijn 22ste een kindje te hebben zonder dat er mensen blij voor me zijn. en met al deze gedachten hou ik mijn hoofd 75% van de tijd wel bovenwater maar af en toe klap ik totaaaaal in elkaar..

kan nu ook niet slapen van de pijn (komt denk ik ook door het zetten van de spiraal?) en krijg mijn hoofd niet stil. heb al 50mg Oxazepam op maar kom nog steeds niet uit die vlaag van paniek; WAT HEB IK GEDAAN.

denk dat ik heel erg mijn ratio tegenover gevoel moet gaan zetten.. en veel moet praten, en huilen, en boos zijn, en verdrietig zijn, en uiteindelijk vooral ook weer gelukkig moet worden.. zucht.

eva
13 Dec, 2008 00:58

ach lieverd, ik zou je het liefste een heeeele dikke knuffel willen geven,

jij verdient -net als een heel gewenst kindje- beter. Natuurlijk, ik ben blij dat je jezelf dat ook realiseert, Ik kan me voorstellen dat slapen moielijk is, dan ga je weer zo lekker malen en dan schrik je wakker en vliegt de angst je naar de keel.

misschien helpt het als je tegen je ‘kindje’ praat? of klinkt dat heel scary voor je?

jammer dat je niet iemand in jouw omgeving hebt die je kunt vertrouwen en die je kan steunen. Is zo belangrijk, ik hoop dat je ondanks alles toch straks nog een beetje slaapt? sterkte en zet m op!

wendy
15 Dec, 2008 10:16

ik wil even reageren op de laatste berichten van spijt……..

ik neem aan dat de reactie s op de berichten van meisje is geschreven door vrouwen die het zelfde hebben ondergaan.

ik kijk anders tegen de situatie aan en vind dat dit ook gezecht mag worden.

zelf heb ik 5 jaar geleden ook in mijn pyama in een kliniek gezeten.

zelfde omstandig heden vader wilde het kind niet,ik had net een vaste baan en was 22 jaar.

luisterde naar hem en niet naar mijzelf.

kleede mij aan en volgde mijn hart waardoor ik nu godzijdank een dochter heb van 4 die voor mij de belangkrijste in mijn leven is.

ben na haar geboorte 2,5 jaar nog alleen geweest en leerde een man kennen die mij accepteerde met dochter. ja ze bestaan echt!!!

vroeger zei ik altijd dat als ik zwanger ben het dan weg zou laten halen maar je ziet mijn hart volgen is het beste wat ik ooit heb gedaan.

dan maar alleen opkomen voor mijn dochter. heb echt wel problemen met de biologische vader …nog steeds …. de advocaten kosten mij (ons) klauwen vol geld maar ze is het waard om voor te vechten net als toen ze in mijn buik zat.

ben inmiddels hoog zwanger van ons tweede kindje en geniet van de zwangerschap meer als van mijn dochter omdat het nu gepland is…toen was een hel maar gaf niet op….baas over eigen buik!!!!!!

voor meisje.. je had bij de eerste abortus spijt…..waarom bega je de zelfde fout dan weer??????

het kindje heeft er niets over te zeggen en wordt gewoon weg gerukt van haar moeder en waarom???? en nog een kinderwens ondanks je er al twee had kunnen hebben??net als iemand uit mijn omgeving kreeg een depressie bij haar zwangerschap omdat dit haar deed denken aan wat ze eerder had kunnen hebben.

dit gebeurt meestal in dit soort gevallen….stel je raakt weer zwanger en ditmaal gepland…vader laat je in de steek 1mnd na de geboorte en dan….dan kan je het niet meer weg laten halen..en zou je dat dan willen….nu kan je het kind zien..voelen ruiken alles maar het ziet er hetzelfde uit als dat het in je buik zit alleen groter en tastbaar ….

gedane zaken nemen geen keer

kianne
15 Dec, 2008 11:33

hai,ik las je verhaal en super knap van je dat jij wel zo sterk kon zijn om je aan te kleden en weg te gaan,niet iedereen kan dat,en ik vindt het dan ook logische dat bij die spijt en vaak ook het gemis van het idee dat er een kindje in je buik zat dat die verlangens kunnen komen om zwanger te zijn,zij is volgens mij niet de enige!!