abortus, mijn ervaring en gevoel over het onderwerp

M..
10 Nov, 2009 20:11

Vorig weekend kwam ik per toeval op dit forum. Ik was op zoek naar iets anders wat met menstruatie te maken had en dan krijg je zo'n rijtje dat je door kunt klikken. Omdat ik 10 jaar geleden, een zwangerschap heb laten afbreken, en daar altijd moeite mee heb gehad.

Heel mijn leven heb ik gezegd dat ik nooit maar dan ook nooit een zwangerschap zou laten afbreken. En toen op een dag, kwam dat onderwerp ineens aan de orde. Ik was zwanger van de 4de maar het was niet gepland. Ik wilde, na de eerste schrik, dolgraag dat kindje krijgen. Maar mijn toenmalige man niet. Hij heeft me onder druk gezet om het weg te laten halen. Die druk was zo groot dat ik ben gezwicht. Ik was nog maar kort zwanger, en dan heet het een overtijdsbehandeling. Dat klinkt alsof het minder erg is, maar dat was het niet. Ik liet een leven beeindigen, zo was dat nu eenmaal.

Het was een groot drama, een nachtmerrie. Ik heb me zo ellendig gevoeld. Na de abortus was er heel even die opluchting. Omdat ik van die druk af was, maar al na een uur was dat voorbij. Ik viel in een heel groot zwart gat. Jarenlang heb ik daar veel verdriet van gehad. Ik heb er elke dag aan gedacht en huilde mezelf in slaap, en dat dan jarenlang.

Ik nam het besluit om bij mijn man weg te gaan. Het had te maken met een karaktertrekje, dat trekje van hem waardoor ik (o.a.) de zwangerschap moest laten afbreken. Ofwel dat hij de belangrijkste persoon was. Mijn gevoelens deden er niet toe, en het kindje was al helemaal niet belangrijk.

Ik herinner me als de dag van gisteren, hoe overstuur ik raakte in de behandelkamer. Ik wilde het niet laten gebeuren! Mijn man is toen gehaald, en ik hoopte zo op een wonder. Dat ze zouden zeggen dat het zo niet kon, dat ik dit niet wilde. Maar dat gebeurde niet. Die druk bleef, en de blik in de ogen van mijn man zei genoeg….en toen is het gebeurd. Tegen mijn zin.

Ik ben na 4 1/2 jaar weggegaan bij mijn man, nu ex-man. Nooit heb ik hulp gehad van buitenaf. Het is nu alweer 10 jaar later en het verdrioet zit er nog steeds, voor een deel. Ik heb wel veel verwerkt. En nu zit ik dan zelfs op een abortusforum. In de tijd dat ik het heb laten doen, was er niet zoveel. Wel heb ik meegewerkt aan een boek, dat heet “abortus, een levensbesluit”.

Maargoed, nu ik op dit forum zit, lees ik de verhalen van andere vrouwen die voor deze keuze staan, of hebben gestaan. En het valt me op, dat ik lang niet de enige ben, die onder druk is gezet door partner of anderen .Ik weet uit ervaring dat dit heel moeilijk is om te verwerken, omdat het niet je eigen keuze was. De relatie met de partner krijgt hoe dan ook een deuk, terwijl het juist de bedoeling was om samen te blijven. Uiteindelijk gaan veel van die relaties vroeg of laat tpch stuk.

Ook valt het me op, dat er best nog veel vrouwen zijn, die spijt hebben van hun beslissing.

Fysiek is het een ingreep van niks. Ook naderhand valt het mee. Ik heb nauwelijks bloedverlies gehad en ook bijna niks gevoeld. Ik heb geen narcose gehad, want ik wilde alles bewust meemaken en de pijn die erbij hoorde, die had ik verdiend, vond ik. Nee, fysiek is het geen enkel punt. Ook de medewerkers in de kliniek zijn vriendelijk, logisch het is hun werk.

Ik lees ook van vrouwen (of 1) die bewust zwanger werden en toen het zover was, was het ineens niet leuk meer, En húp, dan maar een abortus. Maar waar ik ook van schrik, is van de late abortussen. Misschien mag ik het niet zeggen, maar ik kan daar maar heel moeilijk begrip voor opbrengen. Ik begrijp heel goed dat de omstandigheden dan niet goed zijn, maar toch. Er wordt dan een levende baby gedood, in stukken gesneden in de baarmoeder. Ja het is toegestaan in Nederland, volgens de wet mag het. Ik oordeel niet over de vrouwen die deze keuze maken, maar vind het gewoon zo erg. Ik vraag me af of er niet te licht over abortus gedacht wordt, ook door “de wet” dus, en door de medewerkers van de klinieken. Als ik naar mijn ervaring kijk, vraag me nog altijd af waarom er niemand opstond om te zeggen dat dit niet goed was, voor mij. Het was zo duidelijk dat ik het niet wilde.

Abortus, het is een moeilijke beslissing, heel emotioneel ook (voor veel vrouwen). Soms is het het beste. Jammer dat veel vrouwen de keuze maken voor een ander, en niet voor zichzelf.

Sterkte voor wie dat nodig heeft!

Als een kindje of nog jonge “vrucht” sterft tijdens de zwangerschap, blijft het zieltje doorleven. Ik ben daarachter gekomen toen mijn kindje contact met me zocht. Dat dit kon! Ik was verbaasd en blij. Hele mooie ervaringen zijn dat, ik ben nu alle ervaringen aan het opschrijven en wie weet….

Bewerkt 02 Jan, 2012 05:35
Desiree
12 Nov, 2009 19:47

Lieve M,

Tsjonge wat een verhaal.. knap zoals je het opgeschreven hebt. Ik wil je heel veel sterkte wensen!

Liefs,

Desiree

M..
13 Nov, 2009 09:20

Lieve Desiree,

Dank je voor je berichtje!

Het gaat nu goed met mij (én met mijn kindje). Misschien kan ik nu wat betekenen voor anderen.

Ik volg overigens een opleiding voor regressie en reincarnatie therapeut. Ik heb afgelopen keer, het onderwerp abortus ter sprake gebracht daar, en ben weer een stuk wijzer,

Groetjes, M

radeloos2
17 Nov, 2009 10:37

Beste M

Ik lees veel punten van herkenning in je verhaal.

Mijn partner heeft me dan niet gedwongen,maar het was duidelijk dat hij dit kindje niet wilde. Met die gedachte in mijn achterhoofd, een onstabiele relatie en financiele onzekerheid hebben mij tot abortus doen besluten,maar ik worstel er nog iedere dag mee. Het is in mijn ogen ook de hedendaagse maatschappij die vrouwen er bijn a toe dwingt om tot abortus over te gaan.

Ik had sterk het gevoel dat het een meisje zou zijn en ik ben 3 wk na de abortus bij een medium geweest,waar dit ook bevestigd werd.ik heb haar vooraf uiteraard niks verteld. Ik had een foto van ons 4 als gezin en bij het bekijken van die foto,vroeg ze of ik zwanger was of was geweest,want ze zag nog een kindje op de foto. Toen ze dat zei,zag ze naast mij een meisje staan van een jaar of 8. het gekke is,dat toen ik nog zwanger was en mijn kinderen in bad deed ik als in een flits een aller vrolijkst meisje van een jaar of 8 tussen hun in zag spelen in bad.Vond dit nogal een merkwaardig beeld,omdat het om een ouder kindje ging en dacht dat het mijn fantasie was die op hol sloeg. Toch heb ik toen gezegd.ik geef je terug aan de kosmos,maar hoop dat je op een dag bij mij terug kan en wilt komen. De abortus heeft me wel dichter bij het spirituele gebracht en het geloof dat we meer zijn,dan alleen vlees en bloed.

Ik durfde het medium toen uit schaamte eigenlijk niet te vragen of ze kon zien of ik in de toekomst nog eens mama zou worden.Ze gaf me als laatste wel het antwoordt mee,dat ik de antwoorden al weet.(???)

Ik trok ook een engelkaartje,waarop stond dan mijn diepste verlange vervuld zou worden. Toch twijfel ik en ben ik eigenlijk bang,dat het me nooit meer zal ovekomen. Voor velen zal dit wel erg zweverig klinken,maar ik schaam me er niet meer voor. Mijn partner denkt dat ik het me op deze manier onnodig moeilijker maak,maar zo zie ik het niet.

Ik heb me op advies van iemand hier op het forum het boek,zielskinderen gekocht en heb er vluchtig bij het onderwerp abortus doorheen gelezen.ik vind de tijd en de rust niet om er echt geconcentreerd voor te zitten,maar wil het boek toch echt helemaal lezen.er stond namelijk wel dat deze zieltjes vaak bij je blijven en ook nog bij je geboren kunnen en willen worden.Misschien kan je mij me nog wat nieuwe inzichten meegeven gezien je opleiding,ben daar wel erg benieuwd naar.

liefs Donna

blabla
17 Nov, 2009 17:09

M.. een mooi verhaal dat je dat hier wilt delen. Ik wil wel iets zeggen over mijn abortus. Ik heb er namelijk geen spijt van en ik voel me ook niet schuldig als ik dit zeg. Dat voelt vrij. Het was een hele moeilijke periode. Maar ik denk ook dat het bij de natuur hoort. Ik geloof niet dat dood dood is, en daarom heb ik er ook geen spijt van. Want spijt is verloren tijd. Ik denk ook dat alle antwoorden in jezelf zitten en dat de diepste laag in je pure liefde is. En daar bestaan geen dingen als spijt of goed en fout. Ik ben ook wel geinteresseerd net als Radeloos wat je nieuwe inzichten zijn gezien je opleiding.

Radeloos ik vind wat je schrijft ook niet zweverig. Maar onze cultuur is opgebouwd vanuit het Christelijke geloof waar God degene is met het wijzende vingertje, die zijn vaak vies van dat soort dingen als mediums en dat alle antwoorden in jezelf zitten. Want zodra je gaat geloven dat alle antwoorden in jezelf zitten, herwin je je eigen kracht. Wat inhoudt dat niemand jou kan vertellen wat je wel en niet moet doen en dat doen sommige “gelovigen” maar al te graag om zelf een plekje in de hemel te krijgen of macht over anderen te krijgen omdat ze zo rigide denken. Maar ik geloof niet dat God iets is met een wijzende vinger en schuld en angstgevoelens. God is pure liefde, echte liefde denk ik. En dat is op aarde vaak ver te zoeken waar mensen vaak alleen werken vanuit eigen belangen en dat dan liefde noemen. Ik geloof zeker dat alle antwoorden in jezelf zitten, waar durf daar op te vertrouwen en daarnaar te luisteren. Want ik doe zelf bijvoorbeeld best wel eens dingen die tegen dat innerlijke weten ingingen en dat was niet goed voor mij, maar ja eigenlijk wist ik dat diep van binnen wel, maar durfde ik daar niet naar te luisteren. Maar dat is een interessant leerproces.

Ik heb ook ervaring dat ik heb gecommuniceert met de ziel (of hoe moet je het noemen) die in mij was. Dit heeft heel veel geholpen bij het verwerkingsproces, eigenlijk het meeste van alles denk ik dat ik daardoor weer rust heb. En ik heb ervaren dat het goed was zoals het was. mooi

M..
18 Nov, 2009 09:37

Beste Radeloos2 en Blabla,

Als je geen spijt hebt van je abortus, dan is het goed. Gelukkig maar dat je geen spijt hebt, Blabla. Spijt maakt het extra moeilijk. Niets erger dan spijt. Ik kon voor mezelf de eerste jaren niet zeggen of ik nou spijt had of niet. Ik was erg verdrietig en erg boos. Maar voor mijn gevoel toen, kon ik niet anders doen dat die abortus. Ik kon gewoon niet tegen de druk op. Het was natuurlijk spijt, heel veel spijt. Vooral omdat ik niet sterk genoeg was. Later was ik sterk genoeg, zo sterk dat ik wegging bij hem. Dat was niet makkelijk, want hij wilde dat niet en probeerde het tegen te houden. Ik weet nu ook, dat als ik de zwangerschap had doorgezet, hij dat uiteindelijk ook had geaccepteerd. Dat is wel wrang. Hij wilde bv nooit een hond, en ik moest dus ook niet denken dat er ooit een hond in huis zou komen. Ik wilde zelf geen hond, maar hij peperde het me in voor het geval dát. En nu? Hij heeft een vrouw die 3 (!) honden had en heeft. Van die honden zijn er 2 overleden, maar er werden weer nieuwe honden besteld. Zodat ze nu dus 3 honden hebben….Wel veel voor iemand die altijd zei “ik haat honden”. En de planning is dat de laatste hond (nu nog een pup) een nest gaat krijgen, en dat één daarvan speciaal de hond van mijn ex zal worden. Achja…

Ik ben al heel lang met het spirituele bezig. Vroeger verbaasde ik me over de bijzondere dingen die me overkwamen maar stond er verder niet zo lang bij stil. Mijn dochters bleken helderziend en helderhorend (o.a.) te zijn, en dat was best heftig. Toen is het bij mijzelf ook verder gaan ontwikkeling. ik heb veel geleerd de afgelopen jaren. Ben me gaan verdiepen in reincarnatie. Geen geloven maar weten. Ik zag ook beelden van vorige levens van mezelf. Maar ook een (helder)weten van vorige levens van anderen. Vandaar dat ik erg graag die opleiding wilde gaan doen (waarbij je overigens meer met het huidige leven werkt dan in vorige).

Er zijn zieltjes die ervoor kiezen om maar heel kort bij een lichaam te horen. Daarna leren ze aan de “andere kant” verder. Ik heb ook veel van die zieltjes bij me. Toen ik met mijn huidige man was gaan samenwonen, wilden we erg graag nog een kindje samen. We zijn daar 4 jaar mee bezig geweest. In die 4 jaar ben ik vaak zwanger geweest. Maar steeds heel kort. Precies als ik dacht om nu maar eens een test te gaan halen, dan was het alweer voorbij. Ik had ook steeds het gevoel van “ik word zwanger van een meisje” of van een jongen, dat wisselde. Dat gevoel was sterk. Op een zeker moment voelde ik “er komt geen zwangerschap meer”. De zieltjes hebben zich wel gemeld bij me. Net zoals mijn zoontje, van de abortus. En toen ik dat gevoel had van: Er komt geen zwangerschap meer, kwamen er idd. ook geen nieuwe zieltjes meer.

Op de opleiding is me verteld dat de ziel in het lichaam indaalt 13,5 weken ná de bevruchting. Iemand is dan 15,5 week zwanger (omdat de 2 weken voor de bevruchting meegeteld worden in de zwangerschapsduur). Ik verbaasde me erover dat het dán pas is. Wel is de ziel al vanaf het begin bij de moeder. De ziel heeft de moeder uitgekozen. Voor de 15,5 week zwangerschap is de ziel ook wel in het lichaampje, maar gaat er ook vaak uit. De indaling (van de ziel) vindt dus 13,5 week na de bevruchting plaats.

Kinderen met een handicap hebben daarvoor gekozen, daar ben ik van overtuigd. Niet omdat het zo leuk is, want dat is het helemaal niet natuurlijk. Nee, het is om te leren. Omdat zielen (wij dus allemaal) in het hele proces van steeds opnieuw geboren worden, heel veel verschillende ervaringen moeten hebben om zo steeds “hoger” te komen. Ik vergelijk het altijd met een trap, je klimt steeds hoger. En zo begrijp ik ook waarom iemand als bv mijn ex zo heeft gedaan. Hij is een nog vrij jonge ziel, die heel veel moet leren. Ik heb het er erg moeilijk mee gehad, en de pijn zal ook niet helemaal verdwijnen. Maar ik heb hem wel vergeven, vanuit mijn hart.

Ik geloof niet in straffen door God, ik weet niet eens of God bestaat, ik zou het gewoon echt niet weten. Na de dood krijgt men wel een terugschouw op het leven. En fouten zijn er om van te leren…

M..
18 Nov, 2009 15:11

Ik was nog wat vergeten, voor radeloos2. Een entiteit (ziel) kan zich laten zien op elke leeftijd, dus jouw kindje kan zich best laten zien als een meisje van 8 al zou ze dat nog niet geweest zijn.

Ik vind het ook heel goed, dat je tegen het zieltje hebt gepraat en gezegd “ik geef je nu terug aan de kosmos..”

Verder, luister goed naar je gevoel en dan weet je het antwoord…inderdaad vertrouw op jezelf!

Jij wordt vast nog wel zwanger;)!

blabla
18 Nov, 2009 17:01

M… bedankt voor je mooie verhaal. Het is ook een hele zachte manier waarop je het allemaal benaderd, erg prettig en een mooie toevoeging aan dit forum.

Ik ben diep van binnen ook nog wel heel boos, alleen ik ben nog aan het vechten, ben nog steeds niet weg bij hem, alhoewel ik weet dat het beter is. Waarom luister ik niet naar mijn innerlijke stem, ja dat heb ik echt te leren. Maar het komt, ik ben aan het knokken. Echt bedankt voor je fijne open input! En succes met je opleiding.

M..
19 Nov, 2009 09:39

Dankje Blabla voor je lieve berichtje:), en graag gedaan!

Ik heb ook vaak genoeg niet naar mijn innerlijke stem geluisterd, en had dat beter wel kunnen doen. Het moment komt voor jou vanzelf, misschien ben je er nu helemaal nog niet aan toe om weg te gaan.

Boosheid, ik had er gisteren ook nog heel even last van. Het is namelijk vandaag precies 10 jaar geleden dat mijn zwangerschap werd afgebroken. Het kwam weer omhoog. Mijn huidige man en ik hebben samen geen kinderen mogen krijgen. Vaak zwanger geweest, maar het ging steeds mis, op een heel vroeg moment. Vermoedelijk is dat een gevolg van de abortus. Gelukkig kon ik weer tot mezelf komen en accepteren hoe het is gegaan, en ook waarom.

Ik ga straks een mooie kaars kopen, en die steek ik aan voor mijn zoontje.

Liefs, M

radeloos2
20 Nov, 2009 10:07

Lieve M,

Bedankt voor je reactie en bij deze wil ik je ook nog even een hart onder de riem steken,aangezien gisteren een emotionele dag voor je was.Ik ben er zelf nog erg veel mee bezig en ja, ik heb inderdaad veel spijt van mijn beslissing,alhoewel ik het mezelf wel steeds minder kwalijk neem. Ik neem het mijn partner wel voor een groot deel kwalijk,misschien ook niet helemaal eerlijk,maar hij heeft me in de eerste paar weken na de abortus enorm teleurgesteld. Hij was totaal geen steun voor me en hij ziet dat nu ook wel in,maar toch blijft het aan me knagen,want het heeft me nog meer doen twijfelen aan waarom ik de keuze maakte.Het zal nog wel een tijd duren,denk ik,voor ik er mee in het reine kan komen. En ik hoop dat je gelijk krijgt:) Momenteel twijfel ik heel erg aan mijn relatie en of ik met hem ooit nog een kindje zal krijgen,dat durf ik echt niet te zeggen.Ik weet wel dat ik iedere maand weer hoop op een wonder. Confronterend is ,dat mijn zusje nu zwanger is en hoewel ik het haar gun,ben ik vaak van slag als ik haar gezien heb.Ik vind ook dat de tijd enorm snel gaat. Februari komt steeds dichter bij en zo dus ook de uitegerekende datum.Ben het met blabla eens,dat het een toevoeging is op dit forum om ook de spirituele kant aan het licht te brengen. Voor de een is het gebakken lucht,maar voor anderen is het een openbaring om ook dat bespreekbaar te maken. Veel succes met je opleiding,dat het je veel wijsheid mag brengen.

Veel liefs Donna.

 

Dit topic is gesloten, er kunnen geen reacties meer worden geplaatst.