Re: arbortus en spijt

Hoi Renata,

Ik begrijp je gevoelsn van spijt. Ik heb daar ook lang last van gehad na mijn abortus (het was een zwangerschap van 5 1/2 week). Ik wilde niets liever dan opnieuw zwanger raken. Mijn toenmalige man wilde dat niet, dat was ook de reden van de abortus. En ook de reden van de scheiding (4 1/2 jaar na de abortus). Een nieuwe zwangerschap is geen vervanging, en je moet dus goed kijken wat je wilt.

Ik ben nu ook 44 jaar en inmiddels alweer een jaar of 6 met mijn huidige man. Wij wilden ook nog een kindje maar de zwangerschappeen eindigden steeds in vroege miskramen.Een half jaar geleden besloot ik dat ik er nu echt klaar mee ben. Ik ben de pil gaan slikken en wil definitief niet meer zwanger raken. Ik vind dat de leeftijd nu toch echt een rol speelt. Als je 40 / 41 / 42 bent kan het best nog, vind ik (al is het op de valreep). Maar 44? Tja, ik zou er in elk geval niet voor kiezen. Ben je straks 50 en dan heb je nog een kleuter rondlopen. Mijn kinderen zijn nu 18, bijna 13 en 11,. Nu ze ouder worden kom ik meer aan mezelf toe, en daar geniet ik ook heel erg van. Ben bezig met een opleiding, en doe vanalles wat ik niet kan doen als er een kleine rond huppelt.

Je hebt destijds niet voor niks gekozen voor abortus, het moest dan toch zo zijn. Ik denk dat je er meer aan hebt om de abortus alsnog te gaan verwerken. Ik heb er zelf heel lang last van gehad, zeker wel een jaar of 6. Maar ook daarna kon ik nog emotioneel worden als ik erover praatte. Ik denk dat ik het nu wel achter me heb gelaten, en ik denk dat het zo moest gaan in mijn leven., dat ik de ervaring (lees verdriet) van de abortus mee moest maken zegmaar. Als je er zelf niet uitkomt, zoek dan hulp. Ik ben zelf geholpen door een sessie die ik kreeg tijdens mijn opleidng (regressie en reincarnatie therapie), maar ik had toen het grootste deel al verwerkt. Ik ben er nu van overtuigd dat het goed is zoals het is, en zoals het gegaan is. Maar toen het me overkwam kon ik absoluut niet zo denken!

Ik wens je heel veel sterkte!