Spijt?

Hallo allemaal,

Weet eigenlijk niet of ik hier goed ben om dit te schrijven.
Drie weken geleden heb ik een abortus ondergaan. Ik was op dat moment 12 weken zwanger. Totaal ongepland, gezien mijn huidige lichamelijke gezondheid haast niet mogelijk.
Heb een dochter van 9 maanden, en tijdens mijn zwangerschap van haar heb ik een poos in het ziekenhuis gelegen vanwege een veel te hoge bloeddruk. Daar kreeg ik medicatie voor die mijn pil dus onveilig maakte.
Na lang nagedacht te hebben over alle risico's, ook voor mijn dochtertje. Deze zwangerschap zou voor mij dus nog zwaarder worden en mijn gyn vertelde dat ik waarschijnlijk vrij snel in het ziekenhuis terecht zou komen vanwege die gekke bloeddruk.
Dacht echt dat ik de juiste keuze had gemaakt. Ben onder narcose gegaan. Van de ingreep heb ik niets gemerkt. De eerste twee weken voelde ik me goed. Echt goed! Vlak voor dat ik in slaap werd gebracht, moest ik ontzettend huilen. Zou dat een voorteken zijn geweest?
Nu begin ik alleen te twijfelen. Terug kan ik niet meer, maar vraag me af of ik de juiste keuze heb gemaakt.

Wil hier niemand kwetsen of nog meer in verwarring brengen. Durf mijn vriend hierover niet echt in te lichten, hij stond geheel achter deze keuze, maar had er ook voor willen gaan zeg maar!
Jeetje, wat een lastig iets zeg! Voel me af en toe ontzettend schuldig..
Pff, weet het allemaal niet meer!

Zijn er meer meiden/dames die met deze gevoelen te maken hebben?

Liefs